Englert Władysław († 1863) uczestnik powstań: 1831, węgierskiego 1849, Garibaldiego i styczniowego 1863 r. Ur. się w Kurowie (woj. lubelskie) w pierwszym dziesiątku lat XIX w. z rodziców, o których pochodzeniu brak bliższych szczegółów. Odebrał wykształcenie wojskowe w warszawskiej Szkole Podchorążych w gwardii grenadierów. Należał do sprzysiężenia Wysockiego i brał czynny udział w wypadkach 29 listopada. Uczestniczył następnie w kampanii 1831 r. i dosłużył się stopnia oficerskiego i złotego krzyża v. m. za waleczność. W r. 1849 wziął udział w powstaniu węgierskim w legionie polskim Wysockiego w randze kapitana piechoty, awansowany na majora, dowodził trzecim baonem. Należał do tysiąca tych, co z Garibaldim bili się pod Marsalą. Był zastępcą komendanta w polskiej szkole wojskowej w Genui i Cuneo, a zarazem profesorem praktycznej części taktyki piechoty. Na wiadomość o powstaniu polskim pospieszył do kraju i brał czynny udział w wyprawie pułkownika Leona Czechowskiego w Lubelskiem, jako dowódca batalionu w stopniu majora. Z powodu niedołężnego dowództwa wyprawa po przejściu kordonu granicznego nie powiodła się i krótko bardzo trwała. W bitwie pod wsią Potokiem 20 marca 1863, wydając rozkazy z konia do ataku, został ciężko ranny. Złożony na furgon, dostał się w ręce nieprzyjaciela i wkrótce ducha wyzionął.

Kolumna, Pamiątka dla rodzin polskich cz. II; Wysocki J., Pamiętnik; Przyborowski W., Dzieje 1863 r. IV, 174; Zieliński S., Bitwy i potyczki; Harbut, Noc listopadowa; Chołodecki J., Księga Pamiątkowa; Giller A., Notatki rękopiśmienne w posiadaniu podpisanego; Miłkowski Z., Od kolebki przez życie, I.

Justyn Sokulski